Umutsuz

Umutsuz

Beklediğim umut gemisi geçer mi ki buradan

Ümitlerime, hedeflerime ulaşamadan

Beni bekler ölüm gecesi kavuşmak için sabırsızca

Huzursuzum, bırakamam kendimi gecenin karanlığına

Bilirim, ödülsüz kalmaz sadakatim, ibadetim

Lakin niyetim yok veda etmeye, acizim

Gönlümde yatan bir şey var çıkmaz sesim

Yoksa büyüsüne kapılırsın sözlerimin

Islanmasın çehrem gözyaşlarımla

Görmesin acizliğimi, çağırsın beni yanına

Eriyorum yanında, yanıyor kalbim görmezsin

Hissetmez misin alevleri, hekimim, acımı görmez misin

Öyle bir haldeyim ki

Ararım, bulamam kendimi

Ölüm korkusu sardı her bir zerremi

Gelemedi, zalim, diken üstünde bıraktı beni

Kabe’nin şerefine ne yüzle erişirsin, ey Galip!

Utanmaz mısın hayalini bile kurmaya, ey Galip!

I am left with no hope at all,

No possibility to reach my goal,

The Day of my death is fixed,

I am so very anxious that I can not sleep all night.

Though I know the reward of obedience and worship,

But I have no tendency for it.

I am silent for a certain reason,

Otherwise I can convince you with my words,

Why I shouldn’t cry,

For when I don’t, she asks about me,

My heart is burning, though you cannot see the spot,

But O my doctor, can’t you smell my heart burn?

I have reached to a certain state,

From where even I cannot find myself.

I am dying (Waiting anxiously) for my death,

I don’t know where the hell my death has gone.

With what face you will go to Ka’ba, O! Ghalib,

You should be ashamed of yourself while thinking to go there.

Şair: Mirza Galip

Çeviren: Dilek Uçan

Kaynak: Ozofe

Leave a comment