Etiket: emily dickinson

Hiç kimseyim ben peki ya sen?

Hiç kimseyim ben peki ya sen?

Hiç kimseyim ben, peki ya sen? Sen de mi hiç kimsesin yoksa? O zaman iki kişi olduk – söyleme kimselere! Bilirsin, yollarlar bizi sürgünlere. Ne kadar da sıkıcı biri olmak! Ne kadar da sıradan, bir kurbağa gibi Meftun bir bataklığa Söylemek tüm gün ismini. I’m nobody! Who are you? I’m nobody! Who are you? Are […]

Devamını oku

Ben ölüme uğrayamadığımdan

Ben ölüme uğrayamadığımdan

Ben ölüme uğrayamadığımdan – İyilik edip o uğradı bana – Yalnızca bizi taşıyordu vagon – Bir de ölümsüzlüğü. Yavaşça sürdük – acelesi yoktu Ve ben de uzağa bırakmıştım Emeğimi ve boş vaktimi de, Onun Kibarlığından – Geçtik Okulu, çocukların Teneffüste çember olup birbirini yediği – Geçtik Dik Bakışlı Tahıl Tarlalarını – Geçtik Batan Güneşi – […]

Devamını oku

Bir sinek vızıltısı duydum öldüğümde

Bir sinek vızıltısı duydum öldüğümde

Bir sinek vızıltısı duydum öldüğümdeOdadaki durgunlukHavadaki durgunluk gibiydiFırtına patlamalarının arasında  Etraftaki gözler, kurumuştu ovuşturulmaktanVe tutuluyordu nefesler sıkıcaO son başlangıç için – kralaŞahit olunacak odada Vasiyet ettim yadigarlarımı, imzaladımNe parçam varsaBırakabileceğim, ve işte o andaBir sinek girdi araya  Mavi, belirsiz, tökezleyen vızıltısıylaIşıkla arama girdi benimVe o anda pencereler yok oldu ve sonraGöremedim görmeyi I heard a […]

Devamını oku