Kara göl, kara sandal, iki kara, kesik kâğıttan insan.
Burada su içen kara ağaçlar nereye giderler?
Gölgeleri Kanada’yı kaplıyor olmalı.

Küçük bir ışık süzülüveriyor su çiçeklerinden.
Acele etmemizi istemiyor yaprakları.
Yuvarlak ve düz ve karanlık nasihatlerle dolu.

Kürekten soğuk dünyalar sallanır.
Karalığın ruhu içimizde, balıkların içinde.
Bir budak bir veda kaldırıyor, soluk bir el.

Zambaklar arasında yıldızlar açılır.
Böyle ifadesiz sirenler kör etmiyor mu sizi?
Bu şaşkın ruhların sessizliği.

Black lake, black boat, two black, cut-paper people.
Where do the black trees go that drink here?
Their shadows must cover Canada.

A little light is filtering from the water flowers.
Their leaves do not wish us to hurry:
They are round and flat and full of dark advice.

Cold worlds shake from the oar.
The spirit of blackness is in us, it is in the fishes.
A snag is lifting a valedictory, pale hand;

Stars open among the lilies.
Are you not blinded by such expressionless sirens?
This is the silence of astounded souls.

Şair: Sylvia Plath

Çeviren: Deniz Kıryazı

Kaynak: Inspirational Stories