Şimdi Ne Olacak?

Hip-hop hareketi iç politikaları etkiledi, ancak dünyayı da değiştirdi. Ama nereye gidiyor? Politik olarak alakalı ve canlı kalacak mı? “Bu ülkenin her yerine gittim, yurtdışına çıktım, insanlarla hip-hop hakkında konuştum. Bunun küresel bir kültür olduğunu farketmeye başlıyorsunuz. Hip-hop, New York’taki Afrikalı-Amerikalı, Batı Hindistanlı, Porto Riko’lu gençler tarafından yaratılmış olabilir, ancak şimdi herkese ait” diyor Kevin Powell. “Dead Prez’in dediği gibi ‘Bu durum hip-hop’tan daha büyük’”.

Bu bizim toplumlarımızla ilgili; bu ülke ve bu dünyanın geleceği ile ilgili.” Ancak Powell, hip-hop kültürünün endüstrinin elinde öldüğünü söylüyor. “Endüstriye bakarsak beyaz olmayan insanların tek yaptığının kliplerde dans etmek, direklerden sallanmak ve basketbol oynamak olduğunu sanırsınız… Bu kabul edilemez. Yani hip-hop endüstrisinin yaptıkları nihayetinde hip-hop kültürünü mahvetti… Şu an neyi temsil ettiğim ve nerden geldiğim farklı şeyler. Kültür her türlü olasılıkla ilgilidir. Endüstrinin yaptığı şey ise ‘olabileceğiniz şeyler bunlar’ demek, bu kabul edilemez.”

Touré, hip-hop’ın 80’lerde çok politik, 90’larda ve 2000’lerde daha az politik olmasına rağmen, şimdi her zamankinden daha az politize olduğunu ve daha kötüye gittiğine inanıyor. “Hip-hop, geçmiş yıllarda olduğu gibi aynı politik omurgayla işlemiyor, çünkü müziği satın alan ve müzikte bunu aramayan o kadar çok insan var ki, onlar da bu tüketicilere hizmet vermeye çalışıyorlar. Bir sebepten bu tür şeylerle ilgilenen az sayıda rapçi üretiyoruz. Politik bir hareket olarak esas hip-hoptan ne kadar uzaklaşırsanız, müziğinizle politik bir hareket yapmaktan o kadar uzaklaşacaksınız.”

Chuck Creekmur, hip-hop’ın bugün 1970’lerde ve 1980’lerde olduğundan farklı bir alanda olduğunu düşünüyor. Sanatçılar ve rapçiler bu günlerde tamamen farklı bir zihin durumuna sahipler ve insanlar 7 gün 24 saat süren haberler döngüsünün stresinden bıktıkları ve bir kaçış aradıkları için politik değiller. Bununla birlikte, hala politikanın önemli olduğunu düşünüyor. “Hip-hop’ın içindeki insanlar hala politize olmuş durumda… BP petrol sızıntısı mükemmel bir örnek… Demek istediğim, BP CEO’sundan alıntı yapan, onu sorumlu tutmaya çalışan… şirketi sorumlu tutmaya çalışan sanatçılarımız vardı. Bu sayede şimdi ”BP’nin canı cehenneme!” söyleminin tekrarına ihtiyaç duymuyorsunuz çünkü insanlar artık zaten böyle hissediyorlar ve bunu bu şekilde aktarıyorlar…”

Hip-hop’un geleceğine ilişkin olarak, Giovanni Turner, sanatçıları müzikleriyle mesajları arasında bir denge kurmaya teşvik ederek bazı sağlam tavsiyeler veriyor: “Ohene ve ben kuruluşundan bu yana RAHM Nation Plak Şirketi’ni hareketi ve müziği daha ileriye götürecek bir şirket olarak ilan ettik. Eğer hip-hop gelişmeye devam etmezse, güncel olaylarla ilişkili ve popüler kalmazsa, mesajımız hemen hemen anlamsız” diyor. “Birçok sözde politik sanatçı, cumhurbaşkanının mecazi suikast çağrısını yapmaya tüm kariyerlerini adadı. Barack Obama’nın başkan olduğu dönemde, bu sanatçıların hakkında rap yapacak bir şeyleri yoktu ve düştükleri zaman dayanabilecekleri bir söz yazma becerileri de yoktu. Zanaate yatırım yapmadılar. Zamana yenik düşmeyen sanatçılar ise, kendilerini toplumlarının zor durumlarını irdelemeye ve sanatlarında uzman olmaya adamıştır.”