Annibale Carracci (1560–1609)

Annibale Carracci (1560–1609)

Annibale Carracci (1560-1609), dönemin Barok tarzına yön veren önemli bir ustası ve en hayranlık uyandıran ressamıydı. Annibale, her biri sıra dışı bir sanatçı olan, kuzeni Ludovico (1555-1619) ve ağabeyi Agostino (1557-1602) ile birlikte İtalyan resim sanatını dönüştürmek üzere yola koyulmuştur. A. Carracci, maniyerist sanat üslubunun suni duruşunu reddetmiş, gerçek ve nesnel varoluşa dönüşü, başta Correggio, Titian ve Veronese olmak üzere Rönesans’ın büyük kuzey İtalyan ressamlarının çalışmalarını savunmuştur.

1580’lerde, Carracci Avrupa’nın en köklü ve çığır açan karelerini resmetmiştir. Annibale yalnızca manzaranın değil, hareketin ve ışığın şekil üzerindeki etkilerinin de anlaşılması için yeni, ezgin resim tekniğini oluşturmuştur. Onun “Bir Kediyle Alay Eden İki Çocuk” (yaklaşık 1590-1994) eseri teknik boyama tarihinde yeni bir sayfa açmıştır. Ludovico döneminin başlarında ve hâlâ açıklanamamış “Lamentation’’(ağıt) yaklaşımı üzerine, stüdyoda poz verilen bir modelden yola çıkarak açıkça incelenmiş İsa figürü fotoğrafa sarsıcı bir derinlik ve gerçeklik kazandırmaktadır. Bu yeni resim türünün devrim yaratan potansiyeli, 1592’de Milano’dan Roma’ya seyahat ederken Carracci’nin çalışmalarını görmüş olan Caravaggio tarafından on yıldan uzun bir süre sonra ele alınmıştır.

Carracci, kendisini büyük bir sanatsal geleneğin mirasçısı olarak görmüştür ve resmen Kuzey İtalyan resim tarihinde yer almıştır. Annibale ve Agostino Correggio, Titian, Tintoretto ve Veronese’nin çalışmalarını incelemek için Parma ve Venedik’i ziyaret etmiştir. Bologna’daki altar panoları ve somut duvar resmi döngüleri Kuzey İtalya’nın renk, ışık ve doğa araştırmasına verdiği önemi bir kez daha vurgularken, duygu odaklı iletişime yeni bir bakış açısı getirmiştir. Bu başarıları sonucunda, Annibale saygın Farnese ailesi için çalışmak üzere Roma’ya davet edilmiş (1595), Ludovico, kurdukları akademiyi yönetmek için Bologna’da kalmıştır. Francesco Albani, Domenichino, Guido Reni, Giovanni Lanfranco ve Guercino gibi yeni nesil ressamlar vesilesiyle Bolognese, 17. yüzyıl sanatının baskın gücü haline gelmiştir.

Roma’da Annibale’nin resmi, antik çağlarla ve Michelangelo ve Raphael sanatıyla ilk defa karşılaşması sonucunda değişmiştir. Antik mitolojinin nevi şahsına münhasır her bir dekoru kaslı çıplak figürlerinin gerçek pencerelerden (Galleria Farnese tavanı) aydınlatıldığı, sahte heykellerle süslenmiş ayrıntılı bir illüzyonist çerçeve ile çevrilidir. Köşeleri gökyüzünün çizilmiş manzaralarını sergilemektedir. Tavan, 1600 yılında açıldığında, tarihteki herhangi bir esere denk kabul edilmiştir. Kuzey İtalyan natüralizmi ile Roma resim sanatının idealizmini birleştiren Annibale, Barok sanatın temelini oluşturmuştur. Onun Roma’daki tek rakibi, asimile edici olmaktan ziyade mücadeleci olan ise Caravaggio’ydu. Üstelik, büyük yapılara ve duvar resmi döngülerine uygun değildi; 1630 yılına gelindiğinde Caravaggesque resim tekniği düşüşe geçerken, Annibale’nin sanatı yeni nesil sanatçılar tarafından inceleniyordu. Rubens, Poussin ve Bernini ona çok şey borçluydu.

Yazar: Keith Christiansen

Kaynak: TheMet

Çeviren: Hilal Paşaoğlu

Düzenleyen: Ruhan Çoban

Leave a comment